Przyszłam wczoraj do pracy i na biurku zastałam pudełko czekoladek z karteczką, że to dla mnie.
Zapytałam koleżankę, o co chodzi, a ona mi na to, że jedna z pań, która przyszła odebrać zaświadczenie o zdaniu egzaminu państwowego, przyniosła tę bombonierkę dla mnie. Ponoć była bardzo zdenerwowana na egzaminie ustnym, a ja pomogłam jej w opanowaniu stresu.
Nie mam pojęcia, kto to był, nie pamiętam sytuacji, ale wzruszyło mnie zachowanie tej Pani.
Długo miałam jedno dziecko. Teraz mam pięcioro - syna, synową i troje wnucząt. Dziwnym trafem udało nam się (mnie i mężowi) spędzić z wnukami niemal cały dzień. Były kręgle, jedzonko (raczej mało zdrowe) i pogaduchy. Starsi byli zajęci na budowie domu. 🤷♀️
Nie było prezentów na Dzień Dziecka, ale był wspólny czas. Bardzo rzadko udaje nam się zgrać grafiki tak, żeby można było spokojnie usiąść, zjeść, pogadać. Praca, szkoła, studia, treningi wypełniają dni, tygodnie, a czas leci...
Dostawaliście prezenty na Dzień Dziecka? Ja chyba nie, bo niczego takiego nie pamiętam.
Tak naprawdę miałam dwie mamy. Rodzoną i chrzestną. Chrzestna wychowywała mnie od trzeciego miesiąca życia i nawet nie umiem powiedzieć do kiedy, bo całe Jej życie byłyśmy sobie bliskie. Odkąd telefony komórkowe stały się dostępne, co sobotę o 18.00 miałyśmy swoją "telekonferencję". Do 28 czerwca ubiegłego roku. 🖤 Do dziś, kiedy coś się wydarzy, myślę: "Muszę zadzwonić do Jańci". Ech...
Rodzonej Mamy nie mam już 21 lat.🖤
Mamą jestem od 46 lat. Tyle za kilkanaście dni skończy mój synuś. Ech...
O 7.05 napisała synowa.❤️Z poligonu. Potem zadzwonił syn.❤️Moje dzieci.
zwyczajne przeziębienie. Czwartek jeszcze jakoś przetrwałam w pracy, a od dziś zalegam w betach. Niestety, nie powinnam już pracować po 12 godzin, a poprzedni tydzień taki był. Sesja a potem wyczerpujące sprawdzanie prac. Pierwszy raz zdarzyło mi się nudzić na egzaminie ustnym! Ciągle te same dialogi, monologi, a wysłuchać i ocenić trzeba, bo to czyjś los. Coraz więcej osób chce zdawać egzamin na poziomie B2, C1, a nawet C2. To znaczy, że swoje życie organizują sobie tu.
Muszę wygrzebać się z tego dziadowskiego stanu, bo w poniedziałek mam lekcję z klerykiem w Seminarium Duchownym, a tam nikt mnie nie zastąpi. Odwoływać nie chcę, bo obojgu nam zależy na tych zajęciach. Więc teraz lipowa herbata, metafen i spać. Byle do przodu.
No, nie jestem, więc trochę o maturach. Moja była 49 lat temu. Kasztany kwitły, jak oszalałe... Z polskiego oczywiście piątka, z matematyki - o dziwo - trójka. Widać Pani Profesor od matematyki była dla mnie wyjątkowo życzliwa, co do dziś wspominam z ogromną wdzięcznością. Wieloletni "narzeczony", który przygotowywał mnie do tego egzaminu, przyjął ciekawą strategię wyjaśniania mi sposobu rozwiązywania równań (pamiętam, że chodziło o logarytmiczne). Otóż jeśli w pierwszej linijce jest tak, to w kolejnej musi być tak. Na pytanie: "Dlaczego"? usłyszałam, że zrozumienie tego jest poza moim zasięgiem i mam zapamiętać schemat. No i dzięki temu mam maturę! Potem były jeszcze ustne z polskiego i rosyjskiego.
Dokładnie 22 lata później w tej samej szkole zdawał mój syn. Byłam bardzo wzruszona.
Siedem lat temu zdawała Najstarsza Wnuczka. Od zawsze miała specyficzne podejście do nauki, więc i maturę potraktowała lekko. Oczywiście zdała.
Rok temu przyszedł czas na Średnią. Świetna sportsmenka, doskonała uczennica, której zawsze zależało na ocenach, więc i stres był spory. Jej i nasz. Oczywiście też zdała.
Za kolejnych sześć lat będzie zdawał Najmłodszy. Jeśli jakoś dobrnie do tego etapu, bo ten z kolei uczy się tylko tego, co go zaciekawi. Uczy się, docieka, studiuje, zaskakuje wiedzą, sprzecza się z nauczycielami o fakty. W tym czasie resztę szkolnej wiedzy traktuje po macoszemu. Z takim podejściem może mieć problem w szkole średniej.
Jestem z nich wszystkich bardzo dumna. Świat się zmienia, zasady matury się zmieniają, a stres i duma rodziców i dziadków ciagle jest taka sama. I kasztany...
Po co Panu Bogu w jakimś nieznanym TAM potrzebny jest Łukasz Litewka? Czy będzie zbierał zgubione przez Anioły pióra i wtykał je w ich postrzępione skrzydła? Będzie szukał Antosiowej Mamy? Przecież oni są TU. W psim raju nie ma łańcuchów, które trzeba zdjąć z psich karków...
Tyle roboty zostało do zrobienia tu, a Tyś go, Panie Boże tak po porostu zabrał do siebie. Dlaczego? Po co?
