Zaczął się kolejny rok. Bardzo bym chciała, żeby był lepszy, milszy, radośniejszy od tego, ktory skończył się niecałą godzinę temu. Żeby nas w rodzinie i wśród przyjaciół nie ubyło, żeby niebo nad nami było spokojne, żebyśmy mogli spełniać swoje marzenia. Tylko tyle i aż tyle.
Szczęśliwego roku!❤️
Czekałam na te dni, jak na zbawienie. Marzyłam o leniwym odpoczynku. Bez gotowania, sprzątania, bez przygotowywania lekcji. I teraz spełniam te marzenia.
Wigilia była rodzinna, ale bez napinki. Mnie udał się barszcz, synowi uszka, Najmłodszemu sałatka, a synowej makowiec. Pani Ukrainka zarobiła na świetnych pierogach, ja nie spróbowałam ani swojego bigosu, ani sernika, ale podobno oba były dobre. Prezenty trafione, atmosfera fajna, więc czego chcieć więcej?
Wczoraj i dziś przemieszczam się z sypialni na kanapę w "salonie" i z powrotem, coś tam czytam, czegoś słucham, czasem przysypiam, czasem zerkam na telewizor. Żadnych wizyt i rekwizyt, żadnych telefonów. Nie wystawiam nogi za próg. Takiego luzu nie miałam od lat. Wyłączyłam tryb ADHD i organizm się regeneruje.
Niech się Wam spełnią świąteczne życzenia, niech nikogo nie zabraknie przy wigilijnym stole, niech w każdej minucie otula Was rodzinne ciepło i miłość.
Życzę Wam dużo zdrowia i radości na te święta i na cały nadchodzacy rok.
Z całego serca dziękuję, że JESTEŚCIE!❤️
Zmieniam się powoli w moją ciocię Stasię, która od wielu lat powtarzała przed świętami, że ona to już nie ma rodziny. Niby wiedziałam, co ma na myśli, ale i tak pytałam:"Stasiu, a my"? No i Stasia kiwała wtedy głową i pewnie mówiła sobie w myślach: "Ja tam swoje wiem". Dziś ja też swoje wiem i nie chce mi się tych świąt. Najchętniej zakopałabym się pod kołdrą z kolejnym kryminałem. Nie chce mi się uczestniczyć w tym całym świątecznym zamieszaniu, ale cóż 🤷♀️. Nie ma wyjścia. Robię to dla wnuków. Wigilia będzie u nas ( po "będzie" słownik podpowiedział mi "bolało"😂) i zasiądziemy przy dużym, ponad stuletnim poniemieckim stole, przy którym mój mąż spędzał z rodzicami niemal wszystkie święta. Na szczęście synowa z dziećmi przygotuje większość potraw. Mnie przypadł w udziale sernik, barszcz i sałatka z wędzonym kurczakiem. Zrobię też trochę "mojego" bigosu, a dziś udziubałam chyba z 70 pierogów. Jak się zamrożą, to zrobię drugie tyle, bo mam gotowy farsz.
Kupiliśmy już sobie prezenty pod choinkę. Mąż nabył nowy gramofon, a ja szafkę na książki. Znalazłam w pokoju ostatnie 40 cm, w które mogłam ją wetknąć. Pan kurier wniósł, mąż skręcił, a ja zapełniłam półki podręcznikami do nauki języka polskiego jako obcego. Reszta dalej leży poupychana w dwóch rzędach w biblioteczce albo w stosach na parapetach.🤦♀️
Tydzień temu odbyłam z wnukami rytualne pieczenie pierniczków, które dziewczyny zabrały do domów, i po których zostało już pewnie tylko wspomnienie.
Między pracą, pierniczkami i czasem chwilą na oddech, byłam na biopsji tarczycy, nazbierałam skierowań na różne badania, ale "pomyślę o tym jutro". Szczęśliwie od Wigilii do 4 stycznia włącznie mam wolne!
Dziś po południu nareszcie mogłam spokojnie do Was zajrzeć, bo przez dwa tygodnie ledwo rzucałam okiem na tytuły.
Zajęcia z dentystami to już przeszłość. Oczywiście nie obyło się bez problemów. Cały, misternie przygotowany plan zajęć runął, bo siedemioro z dziesieciorga osób utknęło w korku na S3. Dojechali dopiero po południu. Głodni, zmęczeni, ale w dobrych nastrojach. Chociaż tyle.
Potem był cały tydzień normalnej pracy, zakończony w piątek przedegzaminacyjnym szkoleniem, a w weekend egzamin. Nie wiem, kto bardziej się go obawia - egzaminatorzy czy zdający. Z naszej strony zawsze jest obawa, że coś nie zadziała - nie da się odtworzyć nagrania, wyłączą prąd albo ktoś zemdleje, dostanie ataku paniki albo wydarzy się coś jeszcze bardziej nieoczekiwanego. Nogi się pode mną ugięły, kiedy z sali, jeszcze przed otwarciem pakietów z zadaniami, wyszedł jeden z moich kursantów. Taki właśnie - sorki za słowo - rzygający ze stresu. Nie wytrzymał napięcia i chciał zrezygnować z egzaminu. Na szczęście zaopiekował się nim jeden z organizatorów i namówił do powrotu na salę. No i chłopak ma to już za sobą.
Od poniedziałku zaczęło się sprawdzanie prac pisemnych. Z reguły po 6-7godzin dziennie. Czego to obcokrajowcy nie napiszą! Chyba lepiej, żeby nikt tego nie wiedział.😉
Jutro niedziela. Pierwszy wolny dzień od dwóch tygodni. Obudzę się, kiedy będę wyspana, zjem śniadanie, a potem normalny obiad, poczytam, może obejrzę coś w telewizji, spokojnie przygotuję sobie lekcję na poniedziałek. Odpocznę.
W przyszłym tygodniu skończymy sprawdzanie i wszystko wróci do normy. Aż do lutego. Wtedy będzie kolejna sesja.😃
A tymczasem zapukała do nas zima. Pierwszy raz zamarzły kałuże. Fajnie by było, gdyby nie dokuczliwy wiatr. Tyle dobrze, że śnieg nie pada.
Siedzę w tramwaju i czekam na odjazd. Na poprzedni spóźniłam się kilkadziesiąt sekund. Ten ruszy za 15 minut. W końcu to sobota i normalni ludzie siedzą teraz w domu i piją kawę. Ja, niestety, przez własną głupotę i zerowy poziom asertywności, jadę do pracy. Jutro też. Szefowa jakiś czas temu zapytała kto by wziął grupę dentystów na szybką powtórkę przed egzaminem na B1. I kto się zgłosił? Głupia ja. Jestem na siebie strasznie zła bo mogłam mieć wolny weekend, ale po co? Przecież moją misją jest zabawiać świat. A zbawianie w weekendy jest szczególnie wartościowe. 🙈😬
Módlcie się, żeby choć na starość Bóg dał mi rozum i instynkt samozachowawczy.
Mój fejsbukowy znajomy w dzisiejszej notce wspomina dzieci, którym nie dane było zobaczyć słońca, deszczu...
Mamy w rodzinie męża taką historię...
Ciocia Janka urodziła dziecko, które zmarło, jako niemowlę. Cioci coś się się w głowie potem porobiło i nie wolno było o dziecku wspominać. Siostra cioci swoje pierwsze dziecko urodziła dwa lata wcześniej, a ostatnie dziewięć lat później. Ponieważ o malutkiej kuzynce nikt nie wspominał, nikt o jej istnieniu nie wiedział. Mój mąż, jako może siedmiolatek, był na jej grobie z ojcem, ale miał przykazane milczenie, żeby cioci i wujkowi nie robić przykrości. Jak wspomina, nie bardzo rozumiał całą tę sytuację, ale tajemnicę zachował. Pewnie trochę ze strachu, a może nie dowierzał ojcu. Po latach nie było już wiadomo czy to prawda czy rodzinna legenda. Kilka tygodni temu mąż znalazł w rodzinnych papierach jakiś dokument z nazwiskiem dziecka wujostwa, a mnie coś podkusiło, żeby wpisać to nazwisko w wyszukiwarkę miejsc pochówku na naszym cmentarzu i znalazłam informację, że grób istnieje. Nie został zlikwidowany, choć minęło 75 lat. Malutka Lidia, która dziś mogłaby mieć dorosłe wnuki, nie będzie zapomniana. Najstarsza kuzynka mojego męża, której nie dane było żyć.
