Dał mi ten tydzień w kość. W ubiegłą sobotę bladym świtem obudził mnie sygnał przychodzącej wiadomości. Zerwałam się na równe nogi, no bo kto mógłby pisać do mnie o 5 rano? Poczułam się tak, jak wieki temu, kiedy listonosz przynosìł telegram. To rzadko była dobra wiadomość. Tym razem też powiało grozą, bo pierwsze było zdjęcie mojej ciotecznej siostry Joli z opuchniętą twarzą i wąsami tlenowych w nosie. Za chwilę napisała: "Jestem w szpitalu. Nie mam siły pisać, ale żyję". No super! Mało nie padłam ze strachu. Narobiłam paniki w rodzinie, już chciałam dzwonić do
szpitala, żeby się czegoś dowiedzieć o jej stanie, ale na szczęście Jola sama do mnie zadzwoniła. Ledwo żywa, trochę splątana, ale przytomna. Okazało się, że dwa dni wcześnniej w ostatniej chwili trafiła na stół z ropiejacym wyrostkiem, który rozlał się w trakcie operacji. Byłam na nią strasznie zła, bo zawsze o wszystkich dba, w pracy wszystko musi grać, ale zapomina zadbać o siebie. Chodziła z bólem z tydzień.🤦♀️
Cały tydzień łapy mi latały z nerwów, bo miała kiepskie wyniki i baliśmy się, że może dojść do sepsy. Ale jakoś się wykaraskała i wczoraj wróciła do domu. Słabiutka, obolała, z krtanią obdartą po intubacji, ale - Bogu dzięki - żyje.
W czwartek przyszła wiadomość o śmierci naszej cioci. Smutno, choć miała demencję i 88 lat, od dawna była w Domu Opieki i nie spodziewaliśmy się poprawy stanu zdrowia, ale to strata. Dobrze, że tyle lat była z nami.🌹❤️
Przez to wszystko takie babole robiłam w pracy, że aż mi wstyd. Na zajęcia w Centrum Integracji zapomniałam głośnika, nie zabrałam pisaków do tablicy (mam swoje, bo doprosić się nie mogę ichnich). Kolejnego dnia w szkole źle ustawiłam drukowanie i zmarnowałam sporo papieru i czasu Byłam na siebie zła za bezmyślność. Już nie wspomnę o tym, że nie sprawdziłam mojej grupie zadania domowego, bo kompletnie o nim zapomniałam. I tak to się wszystko chrzaniło dzień w dzień.
Ale była też jedna świetna wiadomość. Konsylium lekarskie, po wielu badaniach stwierdziło, że to, co mój ulubiony kursant ma w głowie nie jest nowotworem, a śladem po jakimś urazie.
Dziś kupiłam Ślubnemu fajną kurtkę w necie, bo na grubasa w normalnym sklepie nic nie ma. Ostatnio pewna pani w ramach projektu "Portrety... ślady istnienia" napisała o nim, że "jest znany "nie tylko z powodu charakterystycznego wyglądu", więc kurtka jest czerwona z czarnymi wstawkami. Żeby Ślubny miał jeszcze bardziej charakterystyczny wygląd. A co!
A jak Wam minął tydzień?
Serdeczności dla Was! 😘😘😘
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz